so lost without you

دوم راهنمایی بودم. یادمه هنوز چیز خاصی پیدا نکرده بودم که حس کنم اونقدر دوستش دارم که قسمتی از وجودم باشه. تابستون که شد هری پاتر رو پیدا کردم تازه فهمیدم چقدر عجیبه اگه یه چیزی بتونه قسمتی از وجود آدم بشه. فکر میکردم خیلی طول بکشه تا چیزای دیگه ای هم پیدا کنم. بلغارستان بودیم. داشتم هری پاتر 3 نگاه میکردم. دیدم لب ساختمون وایسادی. هدفونامو در آوردم ببینم چی میگی. حرف حسابت چیه. دیدم خیلی حرف داری برای گفتن منم کم کم عاشق گوش دادن به حرفای کوفتیت شدم. آره بعد بلغارستان یادم رفت تو اصلا وجود داری ولی تو لعنتی تر از اینا بودی. جمله هات نصفه کاره تو گوشم بود و به بقیه میگفتمشون شاید بتونن بهم بگن بقیش چی بوده که یادم نیست. رسیدم خونه اومدم سراغت و تو باز برام حرف زدی. من با حرفات گریه کردم.خندیدم.نا امید شدم.امیدوار شدم.زندگی کردم. و خواهم مرد. من مثل تو با کلمه ها راحت نیستم. یه وقتایی برام حس هام غیر قابل بیانه و تو از اون حس هایی رو توم داری که قابل بیان نیست. یه سری از حرفای تو هم برام اونقدر حرمت دارن که باید تو مواقع خیلیی خاصی به کسی بگمشون.کم مثل تو پیدا میشه از اجزای وجودم، هستناااا ولی تو دومیش بودی و خیلی کمکم کردی.مرسی که بودی و هستی و من رو تو حرفات غرق کردی. اگه میشناختمت اینا رو 12 شب بهت میگفتم اما نمیتونم. 44 سالگیت مبارک.