what's in your head, zombie,zombie,zombie

هر شخصیتی ایرادهای خاص خودشو داره. من تقریبا خیلی از ایرادای خودمو یه مدتیه پیدا کردم و قبولشون دارم. ولی الان دارم به این نتیجه میرسم که قبول کردن کافی نیست و یکم بیش از حد دیره که دنبال کنترل کردنش نبودم. همیشه از وقتی یادمه سعی کردم خودم رو پای خودم وایسم، نظرای خودمو داشته باشم، نخوام خودمو جلوی کسی سانسور کنم، احتیاج نداشته باشم به کسی که بدونم اگه نباشه یهو نابود شم. و خیلی وقتام این بودم و خوشحال بودم که اینجوریم ولی انگار یه جای این مسیر یادم رفت به خودم یاد بدم هیچی نمیتونه کامل باشه و آدم نباید از کامل نبودنش بترسه. و همیشه ترسیدم از اینکه یه کاری رو نتونم به بهترین شکلش انجام بدم و اگه کوچیکترین درصدی تشخیص بدم یه آدمی بهتر از خودم میتونه اون کارو انجام بده سریع ولش کردم مهم نیست کجا بوده، کاری که باید انجام میدادم چی بوده، آدمی که کاررو به جام و به نظر خودم بهتر از خودم انجام داده کی بوده. ولی الان یهو نشستم و گریه میکنم چون امیرحسین بهم گفت که میخواد یه انجمن فیلم و عکس تو دانشگاه راه بندازه و به نظرشون من بهترین مدیر برای میتونم باشم و من دارم سکته میکنم چون حتی به نظرم تو این کارایی که با تمام وجود دوستشون دارم اونقدری خوب نیستم که بتونم مسئولیت چیزی رو قبول کنم و کافیه یه نفر رو ببینم که ازم این کارو بهتر انجام میده تا خشک شم و دیگه نه فیلم ببینم نه عکسی بگیرم و همش دنبال یه بهانه ی قوی میگردم که بهش بگم نه. مثل وقتی که اومدم راهنمایی و دیدم همه بهتر از من پیانو میزنن و از اون به بعد هر بار جلو پیانو نشستم خشک شدم. مثل وقتایی که خودخوری کردم چون حس میکردم یکی دیگه میتونه دوست بهتری برای دوستم باشه. یا وقتی که "احتمال" میدادم یکی ازم خوشش میاد و با تمام وجود میخواستم اینجوری نباشه چون اون ارزشش یه آدمی بیشتر از منه. دارم دیوونه میشم چون خیلی چون انگار توم هضم شده یه آدم قوی اما تو خالیم و نباید حتی ار کسی کمکی بخوام. یه سری زامبی تو سرم زندگی میکنن و دارن میخورنش و من هیچ کاری نمیتونم بکنم.