برای امین

با اینکه وبلاگ برای کلمه خودش فرستادم ولی دیدم ثبت موقت شده بود دلم نیومد حذفش کنم از اینجا.

---

اول میخواستم چیزی نگم، رفتم بخوابم، خوابم نبرد. دیدم نمیتونم چیزی نگم، دیگه هر چی اومد تو ذهنم نوشتم:
آدم باید خوش شانس باشد که در حوالی ۲۱ سالگیاش کسی پیدا شود تا وبلاگ برای کلمه ش از استانبول بنویسد، پازل درست کند و به سختی دو قسمتش کند و قاب بگیردش، بعد از آن هم با هیجان داستان پازل درست کردن و قسمت کردن و قاب کردنش را وبلاگ برای کلمه ت تعریف کند و باز از استانبول بگوید.
برتون گرافی را با تیم برتون شروع کند و با جام جهانی ادامه دهد و با فایت کلاب تمامش کند.
وبلاگ برای کلمه بیشتر سورپرایز کردنت، طوری خداحافظی کند که بعد که در را باز کردی و کنار ریسههای رنگی خندههایش را دیدی فقط خوشحال باشی که قرار است چند ساعت دیگر از حضورش لذت ببری و البته بخواهی کتکش بزنی.
ادای رقصیدن مسخرهات را در بیاورد تا شاید دست از پشت گردن و کمرت برداری و کمی واقعی برقصی.
کوپ بازی کند و کوپ بازی کند و کوپ بازی کند و کوپ بازی کند و با اینکه همه خسته شده باشند باز هم کوپ بازی کند.
در جریان اتفاقات خندهدار چند ماه قبل قرارت بدهد و عکسهای یواشکیای که گرفته را نشانت بدهد و گاهی زیر چشمی با خانم لباس قرمز کافه نگاه کند.
از اولین خاطراتتان در تنیس بگوید و ضربات سهمگینش را یادآوری کند و توضیح دهد که دیوانه نبوده است که مدام زیر آواز میزده.
حالا که میروی هر از گاهی سری به ۳ راه استانبول بزن و باز هم از خاطراتت وبلاگ برای کلمه مان بگو تا کمتر دلمان برایت تنگ شود. امیدوارم آنجا برایت بهتر از تمام تصوراتت باشد. "کاش آنجا که میروی خوش باشی." سفرت سلامت.